Yellowsnow is nogal log

Welkom. Veel plezier hier.

Computers van de toekomst

In de nabije toekomst klagen de computers tegen elkaar over het constant vastlopen van hun gebruikers.

Goede wijn

Goede wijn behoeft geen glas.

De kaarten liggen anders

Bijna gelijktijdig was Joost Dermat op zijn fiets gesprongen. Hij had even geslapen, gedroomd van atoombommen en was toen in zijn jas geschoten om vervolgens naar buiten te gaan. Zijn trotse fiets, ooit van vader Dermat geweest, die hem weer had gekregen van zijn vader, de illustere Norbert Dermat, banketbakker en ex-poolstokhoogspringer - die fiets stond trouw op zijn dubbele stander te wachten op zijn berijder. Joost greep zijn stuur, duwde de fiets naarvoren zodat de stander zich met een klik vastzette aan het frame.

Joost zette aan en zuchtte.

Het duizelde Joost toen hij de Lange Loer uitfietste en de wind tegen zijn slaap begon te slaan, zoals altijd en overal in dit open landschap. Het duizelde hem, aangezien hij gewoonlijk de zaken vanuit vogelprespectief kon begluren om te concluderen dat alles absurd is en iedereen lelijk. Dat de mens het per definitie verdient om diep ongelukkig te zijn.

Nu lagen de kaarten anders. Nu waren de negerzoenen wit uitgeslagen. De melk was lauw en er zaten klonters in het filodeeg. Nu voelde Joost dat hem iets overkwam dat hij niet kon voorkomen, iets dat hij niet kon afdoen met 'Zet de geit maar in de vriezer' of 'Likt u gaarne mijn stijle joekel, mevrouw.' Joost moest zijn blik, immer naar beneden gericht, neerkijkend op het schuim van Wavelen en Koveringen, nu wel naar binnen richten, omdat alle aanwijzingen, alle handelingen, alle personages, de bladzijden, de letters - omdat alles uiteindelijk bij hem uitkwam: Joost Dermat, de denker en banketbakker van Wavelen.

Joost trapte en dacht diep na over zijn rol in de affaire. De platanen zwiepten langs de ek, terwijl bonte kwabbers in de hevige wind hun ei verkropten. Joost had er geen oog voor, hij zwoegde voort.

Aan het einde van de hoofdweg tussen Wavelen en Koveringen besloot Joost te stoppen. Vermoeid zette hij zich naast zijn fiets en greep in zijn jaszak op zoek naar een Graycliff van hoog vertier. Echter, op de plaats waar normaal gesproken sigaar en lucifer hun plek hadden, voelde Joost Dermat nu ineens een dun stuk papier. Hij nam het uit zijn zak en bekeek het.

Het was bladzijde 139 van het boek dat hem al maanden achtereen achtervolgde. Joost huiverde. In de kantlijn stond iets gekrabbeld dat met moeite was te ontcijferen. Er stond:

'We moeten praten. Niet lang meer. -Aad Lampet'

In de Lauwe Snuiter

Een jaar was voorbij gegaan als een mes door Wavelse boter. Het immer rustige gebied tussen De Joek en De Bokkel was opgeschrikt door een reeks bovennatuurlijke gebeurtenissen, Koveringen en Wavelen, de rustieke plaatsjes met hun sympathieke en eenvoudige bewoners, waren niet meer hetzelfde. Er heerste sinds de dood van Paula van Runen een sfeer die zich het beste vergelijkt met een bult mest op een kinderfeest.

Het stoffelijk overschot van de bibliothecaresse was overgebracht naar de praktijk van Ed Tromp, die de dood snel had vastgesteld. Dit was niet een ingewikkeld proces aangezien het lichaam van Paula al enige weken aan rotting onderhevig was. Even in haar oor peuren bleek voldoende. Maar Ed Tromp, noch Tobbe van der Sluis, belast met het onderzoek naar haar dood, bleek in staat te zijn om deze te verklaren. Wie had er nu baat bij om een vrouw van Paula's allooi op zo'n wrede wijze om te brengen? Wat was er nou toch zo bijzonder aan het mysterieuze boek waarvan de pagina's her en der in de twee dorpen opdoken? Wie had Jan de Spruiters vlaggen gevlamd? Was Willeke's winterstress een direct gevolg van al deze onverklaarbare zaken?

De vragen tolden rond als onzuivere knikkers in een trapeziumvormige glazen schaal.

Paula was begraven naast iemand die Ruud heet. Dat vond Carlo Plantz, de begrafenisondernemer te Koveringen, wel zo toepasselijk. Het was een sobere begrafenis. Er werd weinig gezegd. Soms zei iemand: 'rodelen' en dan werd er hevig geknikt. Uiteindelijk waren de genodigden in stilte naar huis gegaan.
In de dagen erna leek de rust in de twee dorpen terug te keren. Mensen deden hun werk, hakten een schaap, bakten een taart, legden een hand op of bezorgden een brief. Maar er was iets... iets was anders dan anders. En dat gevoel hing al het hele jaar in het dorp.

Carlo Plantz trof op een grauwe woensdagmiddag de lokale middenstanders in cafe 'De Lauwe Snuiter'. Het geval Paula van Runen kwam zoals vaker, ter sprake:

'Onzuivere vleespartijen! Ik roep het al het hele jaar,' brieste Jan de Spruiter, keurslager van beroep.
'Ik ben ook bezorgd,' vulde postbesteller Lampet aan, 'verkeerd bezorgd.'
'Mijn karmo trilt en ik voel dat in het huis van Boekoe de vierde spiraal is uitgesteld,' knikte Els Giraal en ze nam een slok van haar Benardi met ijs.
Barman Lowie schudde zijn hoofd:'Stop er nu gewoon mee, mensen. We komen er nooit achter.'
'Joost Dekvest is mijn meen suspekt om even wat terminologie in te werpen,' stelde Tobbe van der Sluis. 'Je kunt zeggen wat je wilt, Lowie, maar die koekenbakker is geen kip voor de neus gesnoten. Ik heb hem geconfronteerd met de feiten!'
'Dermat heeft misschien een valspaarse chakra, maar hij is Vissen en die zwemmen altijd de verkeerde kant op,' riposteerde Els Giraal. 'In zijn levenslijn zag ik een onderbreking van de venusa. Dat duidt op een fistel in de herfst. Ik geloof hem op zijn woord.'

'Mag ik iets zeggen?' zei Carlo Plantz plotseling vanachter zijn koffie met cake. De anderen zwegen en Carlo zette zijn uitvaartstem op:

'Het was me nog niet opgevallen, maar toen ik erop lette, zag ik het.'

Gespannen keken de kleine zelfstandigen naar de nog kleinere grafdelver:

'Sinds wij een jaar geleden in alle nederigheid de restanten van mevrouw Van Runen aan de aarde hebben toevertrouwd...'

Jan de Spruiter veegde het zweet van zijn wenkbrauwen, Els trilde als een windei.

'... heeft iemand elke week een verse rode tulp op haar graf gelegd...'

Het werd ijzig stil in de ruimte, alsof iemand, ergens, plots het geluid had uitgezet.

Michaels brein

Je bent patholoog en dan ligt daar ineens de King of pop op je snijtafel. Je moet onderzoek doen naar de dood van de wereldberoemde zanger en daarom moet je zijn schedeldak lichten. Zorgvuldig doe je je werk. Je kijkt terwijl je bezig bent nog eens goed naar zijn neusje en denkt: het is wel een klein neusje. Je ziet zijn bleke huid met de pigmentvlekken.
En dan ineens, na nauwkeurig zagen en snijden, is de bovenkant van de schedel los. Je pakt het deel -het lijkt toch altijd weer lichter dan het is- en dan kijk je plots naar de weke hersenen van die meneer Jackson. Ze zijn niet anders dan de andere die je gedurende de jaren zag.
Maar je vraagt je wel onwillekeurig af welk deel besloot om een wit handschoentje aan te trekken. En welk deel besloot er een einde aan te maken.

Hete lucht

"Ik kwam iets dichterbij en toen zag ik het. Haar pupillen trilden als pingpongballen boven een heteluchtoven, maar dan zodanig dat de pingpongballen een beetje, zeg maar stilhangen. Niet helemaal stilhangen, maar als het ware zweven je weet wel: dat ze langzaam op en neer gaan in een soort van ritme en dat komt dan omdat ze boven een heteluchtoven hangen. Dus ze blijven wel op hun plek, ze vallen niet op de grond, maar ze bewegen van de warmte uit de.. ja uit de oven, snap je."

Yoeri Tegelaar - Concrete gedachten [1994]

Cricket

Ik las dat Nederland iets geweldigs heeft gepresteerd op sportgebied: Op het heilige gras van Lord's [ u weet wel] won ons nationale cricketteam van de cricketprofessionals uit Engeland. Nu was dit niet een gewone overwinning en het was geen gewone cricketwedstrijd. Nederland won de zogenoemde Twenty20, een afwijkende vorm van cricket die in 2003 is ingevoerd om het tv-publiek te plezieren. De wedstrijd duurt namelijk helemaal niet lang: zo'n drie uur.

Drie uur lang kijken naar een sport waar je niets van begrijpt. Liever niet. Daarom geef ik hieronder een klein overzicht van de Twenty20-regels, zodat je exact weet waar je naar zit te kijken als cricket ineens zijn tv-debuut blijkt te krijgen [het wordt misschien olympisch.]

De volgende regels verschillen van andere vormen van cricket:

• Als de bowler over de voorste lijn loopt tijdens het bowlen, krijgt de battende partij 2 runs en de battende partij kan door nog minder mogelijkheden uitgaan dan bij een no-ball.
• Een bowler mag maximaal 4 overs bowlen per wedstrijd.
• Umpires mogen 5 strafruns geven als ze vinden dat één van de ploegen tijd verspeelt.
• Als de fieldende partij na 75 minuten nog niet aan de twintigste over is begonnen, krijgt de battende partij 6 runs per over extra. 
• Er mogen niet meer dan 5 fielders op de leg-side staan.
• Tijdens de eerste 6 overs, mogen maximaal 2 fielders buiten de 30 yard-lijn staan.
• Na de eerste 6 overs, mogen maximaal 5 fielders buiten de 30 yard-lijn staan.
• Als de wedstrijd in een gelijkspel eindigt en er moet in die wedstrijd een winnaar komen, volgt er een bowl-out. Hierin gaan eerst 5 bowlers allemaal 2 ballen bowlen op een onbeschermd (dus zonder batters) wicket.

bron

Barry

Ik zal nooit stemmen op iemand die Barry heet.

Bij Barry denk ik aan een kreupele bouvier: 'Barry is weer aan de dunne.'

Aan een klusjesman die zijn gereedschap vergeet: 'Waar is Barry?' -'Die is even zijn waterpomptang halen.'

Aan een campinggast die al jaren op hetzelfde plekje staat: 'Haal nog even wat briketten bij Barry.'

Aan een iets te dikke spits die altijd bij de tweede paal staat: 'Barry staat weer bij de tweede paal.'

Aan iemand die Bacardi Cola drinkt: 'En een Baco voor Barry.'

***

Geert, spaar ons

"Nederland ontwaakt!" Dat was de reactie van de PVV na de eclatante winst die de partij behaalde bij de verkiezingen voor het Europees parlement. Een slogan die je doet denken aan bepaalde posters uit de jaren '30 van de vorige eeuw, uitgesproken met een polygoonstem. Geert gaat van 0 naar 4, het equivalent van 24 zetels in de Tweede Kamer en daarmee zou hij in een klap de tweede partij van Nederland leiden. In de verte horen we de laarzen op de klinkers stampen. We horen het strijdlied, we zien de geheven armen. De vlaggen wapperen trots. De Grote Leider komt eraan. 

Niet lang meer en Geertland is een feit.

De Breuk

Het is gebeurd. De Breuk is een feit. Gerard en Marjon zijn uit elkaar.

Het kwam voor iedereen als een enorme klap omdat Gerard en Marjon werden gezien als een droompaar, een koningskoppel: hij was zo gewoon gebleven, zij was zo mooi om te zien. Hun eerste zoen werd vastgelegd. Marjon danste om Gerard heen in een discotheek, we zagen het filmpje. We zagen hoe ze moesten huilen en elkaar steunden toen Marjons vader werd begraven.

En twee dagen geleden kwam De Breuk. Weer werd Marjon gefilmd, maar nu zoenend met Wilco in het materiaalhok. We zagen het op Het Acht Uur Journaal, we hoorden de premier en de vice-premier, we zagen Netwerk, Boulevard, Shownieuws, we lazen het in de Telegraaf. We waren er kapot van.

Hoe kon je dit doen, Marjon? Hoe kon je Gerard zo kwetsen en in zijn kielzog een hele natie? Net nu de knobbeltjes op zijn stemband waren verwijderd, net nu hij voor Rick en Bennie inviel, die een ongeluk hadden gehad met hun carvan!

Ons hart is gebroken. Een droom is uiteen gespat toen jij met je volle verstand aanstuurde op

De Breuk.

Eurovisiekijken

Elk jaar is het zo en ik kan er niets aan doen. Ik hou heel erg van muziek en dan zou je er per definitie niet naar mogen kijken, maar ik doe het toch. Het is groter dan ik ben. Het zuigt. Op alle vlakken. Het doet pijn. Maar het is prettige pijn: Het Eurovisie Songfestival.

Dit jaar werden de voorrondes gepresenteerd door een crackhoer en Mark Marie Huijbrechtskova. Zoals elk jaar is het Engels van de presentatoren doeltreffend bagger, de grapjes zijn ultiem flauw, de kleding bijzonder goed afgestemd op de kleur van rottend afval.

Er was weer een prostituee uit de voormalige Sovjet Unie. Deze keer was het een mevrouw uit Oekraine die vergezeld door springende, zilverkleurige  legionairs in metalen cirkels aan het hangen was en tenslotte buiten elke maat om op een drumstel begon te meppen. Zij mocht door.

Er was een in wit kostuum gehulde Griek die langzaam steeg op een platform terwijl hij vol overgave zijn hand in de lucht wierp, idolaat nagewezen door psychiatrisch afwijkende danseressen. Hij mocht door.

Er was jonge vrouw in een pettycoat die als een bang hert in de camera keek. Ze werd bijgestaan door breakdancende mimespelers met een bezeten blik in hun ogen. Om het thema nog onbegrijpelijker te maken kwam telkens een danser in een groen disco sm-pak zonder ademgat naast de zangeres staan en zwiepte af en toe zijn hoofd voor haar langs. Je zag de panische angst in haar Albanese ogen. Zij mocht door.

Er was een Hongaarse zanger die zichzelf in een groenglanzende schapenblaas had gewurmd. De blaas zat zo strak dat de Hongaar elke toon wist te halen behalve de juiste. Zijn danseressen waren gehuld in designerjurken die met een kettingzaag waren bewerkt. Hun make-up was gedaan door een blinde chimpansee. Hij mocht niet door. Dat was beter voor iedereen.

Wie ook niet door mochten waren The Toppers. Ze traden als negentiende en laatste op. Ze hadden iets glimmends in hun hand, ze hadden een glimmend pak aan, ze hadden achtergrondzangeressen waarvan er een tegelijk voorgrondzangeres was, zo enorm was ze.  Gordon had in een visioen gezien dat ze zouden winnen. Gordon had het niet goed. Voor de vijfde keer op rij ging Nederland niet door. De NOS stopt met de registratie, de TROS neemt het over. Dus.. succes verzekerd de volgende keer.

Het Songfestival, het is mooi van lelijkheid, het is zuiver van valsheid. Het is als een vliegtuigramp: bijzonder onplezierig, maar je blijft toch kijken.

Richard Avedon in FOAM

Voor iedereen die er nog niet geweest is:

De portretten van Richard Avedon zijn nog tot 13 mei te zien in FOAM. Ze zijn magistraal. Ga er nou toch gewoon heen. Niet zeuren.

-YS

Lijmklemmen

En toen had ik ineens een lijmklem nodig. Ik ging naar de doe-het-zelf-zaak, keek even rond en koos toen een stevig ogende, kunststofvariant. Ik kneep in de lijmklem en zag dat het goed was. De verkoper zei: 'Die is heel goed.' Ik knikte, tevreden met mijn eigen inschattingsvermogen. Een dunne man zonder neusbotje kwam de zaak binnen. Hij had een vlassig snorretje en droeg een petje met een grote 'K' erop. Zijn stem was nasaal. Hij pakte de klem op de toonbank en zei: 'Dat is een heel goeie klem.'  'Ja,' zei de verkoper. 'Ja,' zei ik, ' dat is een heel goede klem.' 'Moet je aan je oor hangen,' zei de man met het petje. 'Goed idee,' zei ik. De man werd enthousiast over de mogelijkheden van de lijmklem: 'Moet je op de mond van je vriendin zetten,' zei hij. 'Ja,' zei de verkoper, 'lekker rustig.' 'Jullie kennen mijn vriendin goed,' zei ik, 'maar ik denk niet dat ze dat leuk vindt.' 'Al is het zo, ze kan het je niet zeggen, want ze heeft een klem op haar muil,' zei de verkoper. 'Dat is waar,' zei ik. De dunne man had de smaak te pakken: 'Je kunt hem ook op haar klit zetten.' 'Ja, dat kan ook,' zei ik.  De man deed voor hoe mijn vriendin met de lijmklem aan haar klit door de kamer zou lopen. 'Dat voelt vast niet lekker,' zei ik. De verkoper zei: 'Nee, dan schreeuwt ze het uit. Misschien moet je er nog een kopen.'

En zo liep ik de zaak uit met twee lijmklemmen en een aantal bijzonder goede ideeën.

    

Een nieuwe boor

"Zijn ziel was getormenteerd. Zijn hart was een dampende afgrond. Jurgen lodderde over de toonbank en sloeg de verkoper nog éénmaal vol overgave in het gelaat."

Janneke Bekvlecht - Jurgen koopt een nieuwe boor [1991]

Pantalon

"Gemakshalve liet hij ten overstaande van vier bange, dementerende bejaarden zijn pantalon zakken om zijn paarse staak wat lucht te geven. En hij had er nog gelijk in ook."

Janobo van Zeijen - Schipbreuk op grasland [1985]

Knevels

Lang geleden schreef ik over Andries Knevel en zijn gebaren. Ik noemde zijn immer bewegende handen 'knevels'. Kort geleden was hij weer in het nieuws met zijn knevels. En dit is dan wat je krijgt als je Google ernaar laat zoeken... hm.

Klaarheid

Er komt een onderzoek dat moet uitwijzen of Nederland destijds op de juiste gronden de beslissing heeft genomen om de oorlog in Irak te steunen. Onze eerste minister stelde dat dit onderzoek er komt om 'klaarheid' te verschaffen. Meer niet.

Klaarheid. Daar heb ik een tijd over nagedacht. Klaarheid heeft iets van doorzichtigheid. En je krijgt het gevoel dat iets af is. We zijn er klaar mee, het is afgerond.

Maar wat is het precies? Waarom koos Balkenende precies dit woord, klaarheid?

Inmiddels weet ik het. Had Balkenende gezegd: helderheid, dan was de situatie ervoor blijkbaar onhelder. Had hij gezegd: duidelijkheid, dan was zij eerder onduidelijk. Eerlijkheid, dan was men blijkbaar oneerlijk over de Irak-oorlog. Maar klaarheid? Was de situatie daarvoor onklaar? Nee. Het is geen auto waarmee is geprutst. Klaarheid bestaat omdat onklaar niet bestaat.

Het is een propagandistisch taaltrucje om moeilijke vragen te voorkomen en om overal je handen af te kunnen trekken als dat nodig is.

Klaar.

YS de president

Als ik de president van Amerika was

Dan zou iemand ergens

een tamelijk bizarre vergissing hebben gemaakt.

Andries ik geloof je niet

Andries Knevel die het creationisme afwijst.

Dat is hetzelfde als Bassie die zegt dat hij geen clown is.

Van harte

Ik heb mijn neef Geert Van harte gefileerd

Echte schoonheid

"Echte schoonheid zit, net als je alvleesklier en je twaalfvingerige darm, van binnen."

E. Leopolds, huisarts te Akkrum

Nini Rosso 2

Links ziet u Nini zoals ik hoopte dat zij was.

Rechts ziet u Nini zoals zij uiteindelijk bleek te zijn.

 

Nini Rosso

Ik kocht haar vanwege haar onschuldige gezicht

Vanwege haar roze nachtjurk, haar helgroene gedeukte appel

Ze lachte, keek bedroefd, beschaamd

Ik kocht haar en hing haar aan mijn muur

Zonder dat ik haar ooit had gehoord

En na maanden vond ik haar nogmaals, Nini Rosso

Alsof zij wilde zeggen: Luister nou, ik ben het.

Luister

En ik luisterde, angstig, bang haar mythe te vernietigen

Bang voor wat zij was, voor mij was geworden

Nini Rosso,  mijn Nini Rosso

Zij bleek

Alsof de wereld een moment grinnikt

Naast een trompet,

Een aanzienlijke snor te bezitten

Nieuwe Audio sketches

Als een soort Hans Klok verdwijn en verschijn ik de hele tijd. Sorry daarvoor. In ieder geval iets om het een beetje goed te maken: nieuwe audio met een Gronings geurtje: Klik hier

Warm aanbevolen: 'Exotisch eten'.

Groeten van YS!

Krezip

In tijden van ellende toch een sprankje vreugde:

Krezip is uitelkaar.